Coffee I Never Had…
ผมตั้งใจว่าจะดื่มกาแฟแก้วนี้… แต่ทันใดนั้น ในจังหวะที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว แม่ กระชากประตูฝั่งคนนั่ง แล้วพุ่งเข้ามาคว้าแก้วใบนั้นอย่างฉับไว!!!
แต่มันไม่ง่ายอย่างนั้น…
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ผม ผ่านการฝึกฝนมาไม่น้อย ฝึกการแสดงงานโรงเรียนอนุบาล ผ่านการเข้าค่ายลูกเสือผูกเงื่อนต่างๆ อีกทั้งยังสำเร็จ หลักสูตรนักศึกษาวิชาทหาร ดังนั้น ปฏิกริยาตอบสนองในสถานการณ์คับขันของผมฉับไวยิ่ง!
เพียงยืดมือซ้ายออก ก็ฉวยยึดแก้วไว้ได้ส่วนหนึ่ง ทำให้ แม่ ไม่สามารถช่วงชิงเอา กาแฟหุบเขาดำแก้วนั้น ไปได้…
…
เรื่องนี้เกิดขึ้นในวันที่ ผม และ แม่ ไปซื้อของจาก ห้างขายปลีกขนาดใหญ่สุดอื้อฉาว ก่อนจะกลับบ้าน ผม เข้าไปสั่ง Iced-Mocha แก้วโปรดของ ร้านหุบเขาสีดำ…
ผมไม่เคยทาน Iced-Mocha ของร้านนี้มาก่อน จึงคิดอยากทดลอง หลังจากที่ส่งยิ้มหวานให้กับ พนักงาน ผมก็มองอะไรไปเพลินๆ จนไปพบเห็นสิ่งผิดปกติแปลกประหลาด คือขณะที่ สาวสังกัดหุบเขาดำ กำลังจัดเตรียมปรุงกาแฟให้กับผม มือหนึ่งเธอถือซองกาแฟปรุงสำเร็จ อีกมือหนึ่งถือกรรไกร แต่แล้วจู่ๆสีหน้าของเธอพลันแปรเปลี่ยนไป… กลับแปรเปลี่ยนเป็นบูดเบี้ยวจนหน้าตกใจ!!!
ในมือซ้ายของเธอที่ถือซองกาแฟ กลับกลายมีเลือดไหลออกมาเป็นสาย… เป็นเลือดสดๆสีเข้มข้นรสเค็มขมคาวไหลออกมา!
ในตอนนั้นความคิดก็หลั่งไหลออกมาเช่นกัน…
ผม คิดว่า หากนี่เป็นเมืองฝรั่ง ที่เขามีวัฒนธรรมเปิดเผย ตรงไปตรงมา ผม อาจจะกล้าบอก เธอคนนั้น ว่า "ขอโทษครับ แต่ผมไม่ต้องการรับทานกาแฟแก้วนั้นแล้ว" แต่นี่เป็น เมืองไทย คือ ประเทศไทย แผ่นดินทองที่แสนสวยงามอำไพ ผม ไม่อาจหักใจทำร้าย เธอ คนนั้น ด้วยการบอกกับเธอว่า ผมไม่ต้องการรับทานกาแฟที่เธอปรุง เนื่องจากผมไม่มั่นใจและกลัวว่าเธอจะเป็นสาเหตุที่นำ "เภทภัย" มาสู่ผม…
ผม ไม่อาจทำเช่นนั้นเด็ดขาด… ในสภาวะที่สังคมเป็นอยู่ทุกวันนี้ ที่คนบริสุทธิ์ต้องตายเป็นผักปลา ที่คนดีถูกทำร้ายตลอดเวลา ที่คนชั่วลอยนวลลอยหน้าลอยตา… ผม ไม่อาจกระทำผิดพลาดด้วยการดูถูกทำร้ายจิตใจของ หญิงสาวคนหนึ่ง อย่างเด็ดขาด…
หากแต่…
ผม ไม่มีทางทราบได้เลย ว่าโลหิตที่ไหลออกมา เกิดจากการที่เธอถูกกรรไกร หรือ ถูกเครื่องปั่นก่อนหน้านั้น หรือว่ามันได้หยดลงไปในถังน้ำแข็งด้านล่าง หรือปะปนลงไปกับอ่างล้างจานที่เธอใช้ล้างแผล…
ในที่สุด สาวน้อยโชคร้ายคนนั้น ไม่อาจทนทานความเจ็บปวดจากพิษบาดแผลได้ เธอ จึงบอก เพื่อนของเธอ ให้มาดูแลผมแทน ส่วนคนอื่นๆต่างแสดงความห่วงใย และลงความเห็นตรงกันว่า ควรต้องนำเธอเร่งรุดไปสถานพยาบาลทันที
รอจนเพื่อนของเธอปรุง กาแฟแก้วนั้น ให้ผมจนสำเร็จ จึงชำระราคาไป แล้วกลับบ้าน…
แต่ผมยังไม่ได้ดื่มกาแฟแก้วนั้น…! ตลอดเวลาที่เดินออกจากห้างไปยังที่จอดรถ จนขึ้นนั่งและสตาร์ท ผม ยังไม่กล้าดื่ม…!
ในที่สุด ระหว่างเดินทางกลับบ้าน ผม ตัดสินใจบอกแม่ออกไป…
"แล้วดูดไปรึยังเนี่ยยย!!!" แม่ถาม
ผมตอบว่ายัง… ซึ่ง แม่ จึงมีคำสั่งอย่างเด็ดขาด บอกให้ทิ้งไป อย่าเสียดาย แต่ ผม ขอลองใช้เวลาไตร่ตรองดูอีกสักพัก…
…
กลับถึงบ้าน แม่ ช่วยลงไปดูรถ ให้ถอยจนเข้าที่เข้าทาง… ผม อยู่ในอารมณ์ที่ผ่อนคลายและปล่อยวาง…
…
ผมตั้งใจว่าจะดื่มกาแฟแก้วนี้… แต่ทันใดนั้น ในจังหวะที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว แม่ กระชากประตูฝั่งคนนั่ง แล้วพุ่งเข้ามาคว้าแก้วใบนั้นอย่างฉับไว!!!
แต่มันไม่ง่ายอย่างนั้น…
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ผม ผ่านการฝึกฝนมาไม่น้อย ฝึกการแสดงงานโรงเรียนอนุบาล ผ่านการเข้าค่ายลูกเสือผูกเงื่อนต่างๆ อีกทั้งยังสำเร็จ หลักสูตรนักศึกษาวิชาทหาร ดังนั้น ปฏิกริยาตอบสนองในสถานการณ์คับขันของผมฉับไวยิ่ง!
เพียงยืดมือซ้ายออก ก็ฉวยยึดแก้วไว้ได้ส่วนหนึ่ง ทำให้ แม่ ไม่สามารถช่วงชิงเอา กาแฟหุบเขาดำแก้วนั้น ไปได้…
แม่ ร้องออกมาดังลั่น! "เอ๊ะ! ไม่ไห้กินนะ!!! บอกว่าให้เอาทิ้งไป!!!"…
ผม จึงตัดสินใจคลายมือออก…
…
กาแฟแก้วนั้น กาแฟที่ผมซื้อมาเพื่อกะว่าจะดูดแกล้มบอล (แมนยูฯ) กลับต้องกลายเป็น กาแฟแก้วที่ผมไม่มีวันได้ดื่มตลอดกาล กลายเป็น กาแฟแก้วที่ผมไม่มีวันได้รับรู้รสชาติตลอดกาล…
คุณว่ามันดื่มได้ไหมครับ? หากเป็นคุณหล่ะจะดื่มได้ไหม?
