This Is My Sidebar World...

Hello world!

auotero — Tue, 01 Mar 2011 21:58:49 +0000

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

คนที่ไม่น่าไว้ใจที่สุดในโลก

auotero — Wed, 18 Jun 2008 10:56:10 +0000

วันนี้ขณะที่ผมกำลังนั่งแท๊กซี่กลับบ้าน ได้ยินรายงานข่าวสั้นต้นชั่วโมงทางวิทยุ ซึ่งมีหัวข้อข่าวเกี่ยวกับรายงานเรื่องผลการสำรวจความคิดเห็นของสถาบันวิจัยชั้นนำระหว่างประเทศแห่งหนึ่ง ในหัวข้อเรื่อง "บุคคลที่ชาวโลกไม่น่าให้ความไว้วางใจมากที่สุด"…

ต้องขออภัยที่ผมจำรายละเอียดไม่ได้ และไม่แน่ใจว่ามีการรายงานว่าผลการสำรวจดังกล่าว ใช้เกณฑ์ในการสำรวจแบบไหน? หรือว่ากลุ่มตัวอย่างที่ถูกสุ่มความคิดเห็นเป็นใคร? มีขอบเขตกว้างแค่ไหน? อย่างไรหรือไม่? แต่ผมได้ยินรายงานผลการสำรวจฯ ว่ามีบุคคลอยู่ทั้งหมดสามท่าน ที่ได้รับเกียรติและถูกยกย่องว่าเป็น "คนที่ไม่น่าไว้ใจที่สุดในโลก" โดยสองท่านแรก แว่วๆ ว่าเป็นท่านผู้นำของประเทศนอก แถบตะวันออกกลางชื่อยาวๆ จำยากๆ อะไรประมาณนั้น และผมไม่รู้จักไม่คุ้นหู แต่ส่วนท่านที่สาม ท่านสุดท้าย คือท่านประธานาธิบดี G.W.B. ของกระผมเอง

เมื่อผมได้ยินดังนั้น ผมจึงต้องแค้นหัวเราะออกมาในใจดังๆ (ไม่กล้าแสดงข้อคิดเห็น หรือออกอาการในรถแท๊กซี่ครับ… ผมอาย)

ที่ผมต้องแค่นหัวเราะออกมา (ในใจ) ก็เพราะว่า ในสังคมปัจจุบัน มักจะมีข้อถกเถียงโต้แย้งกันในเชิงวิชาการ หรือเชิงสถิติอะไรก็สุดจะแล้วแต่ (ผมไม่ใช่ทั้งนักวิชาการและนักสถิติ) ถึงประเด็นว่า การสำรวจข้อคิดเห็น ก็เป็นแค่ความเห็นของคน… ส่วนใหญ่? ส่วนหนึ่ง? กลุ่มหนึ่ง? ไม่ใช่ว่าเป็นความคิดเห็นที่ absolute หรือเป็นข้อเท็จจริงของจักรวาล… เกณฑ์ในการใช้สำรวจหรือวิธีการสุ่มตรวจก็ไม่น่าจะมีหลักการที่ถูกต้องครบถ้วนสมบูรณ์แบบได้อย่าง สูตรคณิตศาสตร์ หรือ หลักทางวิทยาศาสตร์ เนื่องจากมันเป็นเรื่องความคิดของคน ซึ่งแตกต่างหลากหลายไม่ตายตัว

ผมขอยกตัวอย่าง สมมุติว่า…

- ถ้าคุณไปถาม นักข่าวสายบันเทิง คนที่ไม่น่าไว้ใจที่สุดในโลก ตอนนี้ อาจจะเป็น น้องเป้ย สะตอเลอบี่?

- ถ้าคุณไปถาม สาวแก่ แม่ม่าย หรือบรรดาสาวไฮโซ่ คำตอบอาจจะเป็น นิกกี้?

- ถ้าคุณไปถาม พ่อแม่ ที่มีลูกสาวหน้าตาดี คำตอบอาจจะเป็น หนุ่ม หรือ ฟลุ๊ค?

- ถ้าคุณไปถามฝ่ายหนึ่งอาจจะเป็น เหลิม หมัก อีกฝ่ายหนึ่งอาจจะบอก ษุริยะสัย หรือ ศนทิ?

- ถามคุณไปถามรัฐบาล จะบอกฝ่ายค้าน ถามฝ้ายแค้น บอกรัฐบวม?

- คุณไปถามชาวนา อาจจะบอกว่ายี่ปั้ว ถามยี่ปั้ว จะบอกชาวนา ถามชาวนาอีกที บอกงูเห่า ถามงูเห่า บอกเห็นนมไก่?

- ถามโจร บอกตำรวจ ถามตำรวจ บอกโจร

- ถามน้องจั่น บอกตั๊กแตน…

…

แต่ถ้าคุณมาถามผม ถ้ามีใครมาถามผม… ผมจะบอกว่า… ผมจะตอบว่า คนที่ไม่น่าไว้ใจที่สุดในโลก… สำหรับผม… คือผมเอง

ซึ่งจะเป็นคำตอบที่ตรงกับผลการสำรวจความคิดเห็นที่ทำโดยผม ด้วยเกณฑ์ของผม กับกลุ่มเป้าหมายของผม ที่มีผลลัพท์ว่า คนที่ไม่น่าจะไปให้ความไว้วางใจมากที่สุดในโลก ก็คือตัวของคุณเองทุกๆคนนั่นแหล่ะ…

- คุณเองนั่นแหล่ะที่บอกว่า จะไม่กินแล้วเพราะอ้วน… แต่ก็กิน

- คุณเองนั่นแหล่ะที่บอกว่า จะไม่ซื้อแล้วเพราะเปลือง… แต่ก็ซื้อ

- คุณเองนั่นที่บอกว่าเกลียด… แต่ก็ดู

- คุณเองนั่นแหล่ะที่บอกว่า พอแล้ว.. แต่ก็กลับไปอีก

- และก็คุณเองนั่นแหล่ะที่บอกว่า ไม่ๆ… แต่จริงๆก็อยาก

…

ผมของยกคำกล่าวของ คุณพี่ชาคริส แย้มงาม ซึ่งผมชอบมาก ผมเคยยกมาแล้วหลายครั้ง และจะขอยกมาใช้ในที่นี้อีกครั้ง ที่ว่า "พอตื่นนอนขึ้นมาให้ลองส่องกระจก แล้วถามตัวเองว่า รู้ไหมว่ามึงทำเxยอะไรอยู่"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!~" (แค่นหัวเราะในใจ)

ขอขอบคุณ คุณพี่ชาคริส แย้มงาม (และต้องขออภัยหากว่าถ้อยคำที่ ผมยกมามันไม่ตรงกับที่คุณเคยพูดไว้ 100% เนื่องจากว่าไม่ได้ถอดเทปเก็บไว้ครับ)

<ภาพ "No Flip Flops!" จาก http://macbigot.com/sidebar.html>

ความซื่อสัตย์ต่อเพื่อนมนุษย์

auotero — Sun, 25 May 2008 03:10:19 +0000

คุณมีเพื่อนแบบนี้ไหมครับ? เพื่อนโรคจิตที่พอพบว่ารถตัวเองยางแบนเพราะถูกตะปู ก็คิดไปได้ว่าต้องมีศัตรูอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ พอเอาไปปะยาง ช่างบอกว่าปะไม่ได้ ต้องเปลี่ยนเส้นใหม่ ก็คิดไปได้ไกลว่า ไอ้ช่างทุกคนที่อู่นี่มันเลว ปลิ้นปล้อนหลอกลวงหวังให้เราต้องจ่ายมากๆ

… ผมเป็นคนแบบนั้น

คุณเคยสงสัยไหมครับ? ว่าการที่รถที่วิ่งอยู่เลนข้างๆ เปิดไฟเลี้ยวขอทาง หมายความว่ากูต้องรีบบีบแตรแล้วกระทืบคันเร่งเพี่อขวางทาง

… ผมไม่เข้าใจคนเหล่านั้น

นางสาวบุญถม โก-อึน-ชาน จบ ป. 3 เข้ามาทำงานในเมืองหลวงเป็นพนักงานเสริฟอาหาร ให้บริการอยู่ในห้าง

นายทุศีล จิม-ฮา-ริม จบจากโรงเรียนพาณิชยการ ทำงานเป็นตัวแทนจำหน่ายรถยนต์ญี่ปุ่นอยู่ในศูนย์ใกล้ๆห้าง

วันหนึ่งนายฮา-ริม ไปรับประทานอาหาร ตำหนิต่อว่าบริการของนางสาวอึน-ชาน

อาทิตย์ถัดมา อึน-ชาน ถูกหวยบนดิน 60 ล้าน ไถ่นา ซื้อบ้าน เดินเข้าโชว์รูม จองรถรุ่นใหม่ตัวท๊อปสีขาว เพิ่มยอดให้ ฮา-ริม ขายรถได้ รีบยกมือไหว้ อึน-ชาน แล้วรีบเอาเปอร์เซนต์ไปจ่ายค่าเช่าห้องที่คั่งค้าง

คนเรามองข้ามกันแบบนั้น?

Stepmom บอกว่า "การกระทำสำคัญกว่าคำพูด" แต่ปรัชญาบียอร์น บอกว่า "การกระทำไม่ได้บ่งบอกถึงความในใจ"

… แล้วจะเอายังไงกับผม?

บล็อกอันนี้สีแดง…

(รูปภาพละเมิดลิขสิทธิ์ผิดกฎหมาย)

เธอเกิดมาทำไม?

auotero — Fri, 29 Feb 2008 18:11:06 +0000

ผมเคยพร่ำโม้มาหลายครั้งว่า ผมเป็นคนอ่อนโยนรักสัตว์ทุกชนิด ขอยกเว้นแค่ ยุง ตัวเดียวเท่านั้น ยุงที่เคยเกือบส่งผมไปหา ยมบาล แต่วันนี้ผมจะขอเพิ่ม แมลงสาบ… ทุกท่านเคยคิดเหมือนผมไหมครับ? ว่าสิ่งมีชิวิตพวกนี้เธอมีประโยชน์ยังไง? มีอยู่และเกิดมาทำไมในโลกใบนี้?

เมื่อคืนช่วงเวลาประมาณตีสาม ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงดัง "ผั่บผั่บ" สนั่นลั่นบ้าน กวาดตาดูเห็นเป็นวัตถุประหลาด ขนาดลำตัวเขื่องพอประมาณ เวียนวนอยู่บนฝ้า เพดาน และฝาบ้าน ผมกระโจนจากเตียง!

ผมจดๆจ้องๆอยู่นาน และเนื่องจากเป็นชนิดที่ต่างกัน ไม้ตียุงพิฆาต ของผมจึงไม่สามารถจัดการได้ ผมพยายามจับเป็น ในที่สุดผมใช้ "ไม้ดู๊บส้วม" (plunger) ดักแล้วเอากระดาษตระครุบ เปิดหน้าต่าง ยื่นมือออกไปกะจะปล่อยให้เป็นอิสระ ปรากฎว่าพอปล่อยปั๊บ เธอบินวกกลับหาผมปุ๊บ ลอดช่องหน้าต่างที่เปิดง้าง จนผมร้องวี๊ดกรี๊ดกร๊าด เธอพุ่งกลับเข้าในบ้านอย่างรวดเร็ว!

หลังจากที่ได้หารือกับ ผู้เชี่ยวชาญด้านสารคดีชีวิตสัตว์ ท่านผู้เชี่ยวชาญฯ ตั้งสมมุติฐานอธิบายปรากฎการณ์ดังกล่าวอย่างคร่าวๆ ว่า…

- แมลงมีประสาทสัมผัสพิเศษที่เฉียบขาด ยกตัวอย่าง ยุง ที่จะติดตามก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่คนปล่อยออกมาจากร่างกาย

- แมลงสาบอาจจะมีประสาทสัมผัสพิเศษที่เฉียบขาด ซึ่งสามารถแยกแยะได้ถึงความแตกต่างของอากาศนอกหน้าต่างกับอากาศภายในห้อง หรือระดับของแสงไฟ ระดับของอุณภูมิ ทำให้เมื่อถูกปล่อย เธอจึงสามาถบินฟั๊บกลับเข้าห้องได้ทันที!

ผมรับฟัง ท่านผู้เชี่ยวชาญฯ แล้วคล้อยตามว่ามีความเป็นไปได้เป็นอย่างมาก เพราะแมลงสาบอาจจะมีประสาทสัมผัสพิเศษที่เฉียบขาด ซึ่งสามารถรับทราบถึงความสกปรกซกมกรกรุงรังของห้อง และเจ้าของห้อง…

ผมยอมแพ้ชั่วคราว เล่นเอาผมนอนผวาตาค้าง (เนื่องจากยังจับตัวไม่ได้) ฝากไว้ก่อนเถอะโอฬาร โดยตั้งใจว่าวันนี้จะต้องไปซื้อผลิตภัณฑ์ต่อต้านที่เป็นการเป็นงานจากในห้าง… ผมไม่อยากเสี่ยงครับ ปัจจุบันโลกร้อนอากาศวิปริตผิดธรรมชาติ เกิดการเปลี่ยนแปลง สัตว์โลกและแมลงกลายพันธุ์เป็นสตว์ประหลาด ถึงขนาดต่อย พระเอกศรราม a.k.a. "พี่ราม" ของผมจนร้องไห้…

<ภาพ "American_Plunger" จาก www.plungerart.com, "pc_plunger" จาก www.scottbrand.com, "cup_green" และ "cup_all" จาก www.plungees.com>

“คนเดินถ่ะโหน๋น~นน คนเดินน…”

auotero — Sun, 24 Feb 2008 10:55:18 +0000

อาทิตย์ที่ผ่านมา เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ผมต้องเข้ายามตั้งกะ 9 โมงเช้ายันสว่าง ทำให้วันต่อมาผมตัดสินใจยื่นใบลางานขอพักผ่อนเพื่อหลบร้อนหนีไปเชียงใหม่…

สองปีกว่าที่ผมไม่ได้มา มีหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไปมาก ร้านเก่าๆที่เคยไปก็ย้ายหายไป ร้านใหม่ๆสวยแปลกตาคนมากหลาย หนังสือที่เคยอ่านก็กลับกลาย เด็กน้อยเกิดมามากมาย K-Pop J-Pop ดังถล่มทลาย แต่บางอย่างก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าไหร่เลย…

ถึงหลานๆ จะโตขึ้นแต่ผมก็แก่ขึ้นตาม พี่ๆผมก็ยังคงห่วงใยดูแล ผมกลับไปเยี่ยม ลุงแจ๊ค ที่วัดเกตุฯ แกยังสบายดี ปีนี้ 87 แล้วแต่ยังแข็งแรงเหมือนเดิม (ถึงแม้แกจะจำผมไม่ได้) น้อง ของผมเปลี่ยนสถานะจากภรรยาเป็นคุณแม่ ยกระดับสายใยรักจนเห็นได้ชัดเจน แต่เธอก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เด็กๆก็น่ารักน่าชังตามประสา (โดยเฉพาะเด็กๆผู้สาวจาวเจียงใหม่) ฟากฟ้ากลับจะสวยใสกว่าที่เคย…

เที่ยวเชียงใหม่คราวนี้ กิจกรรมมากมาย ตระเวนทานข้าวซอยร้านดัง เที่ยววัดเที่ยวพิพิธภัณฑ์ ชมประวัติเมืองเก่า ชอปปิ้ง ไนท์บาร์ซ่า ไหว้พระธาตุฯ ลุยตลาดกวาดน้ำพริกหมูทอด นั่งรถชมดูเก้งกวาง (ไนท์ซาฟารี) ไต่น้ำตก ลาบ ส้มตำ ไก่ย่าง ดื่มด่ำบรรยากาศริมถนนริมน้ำ…

และยังคงประทับใจเหมือนทุกๆครั้ง กับอากาศ และความเย็น ความอ่อนหวานของคนเชียงใหม่…

ทริปนี้ ผมได้ข้อคิดมาหลายประการ ขอยกมาแชร์กันบ้าง…

1. อย่าปักใจเชื่ออะไรง่ายๆ ตามที่คนเขาแอบอ้าง สิ่งที่ดีของคนหนึ่ง อีกคนอาจจะว่าทราม

2. เมื่อไหร่ที่คุณคิดว่าคุณเหนื่อย ปัญหามันเยอะปวดกบาล ลองมองไปยังคนข้างๆ บางครั้งอาจจะพบว่าคุณนี่มันสบายฉิบหายเลย ควรเลิกบ่นก้มหน้าก้มตาสู้กับมันซะบ้าง…

3. บางครั้งความสุขและความทุกข์มาพร้อมกันในเวลาเดียวกันเลย (ไปชมสัตว์ด้านนึงก็สนุกดูสัตว์แหมน่ารัก ด้านนึงก็กล้ำกลืนสงสารสัตว์ถูกขังบังคับให้ทำงาน)

4. อย่าเอาของที่จะไม่ได้ใช้ใส่กระเป๋าเดินทาง…

5. อย่าประมาท หรือย่ามใจให้มันมาก เพราะคุณอาจจะไม่ได้โชคดีเสมอไป (เกือบตกเรือบินเรือไฟ)

และผมขอแนะนำอะไรอย่างนึง หากใครจะได้มีโอกาสไปเที่ยมชม เชียงใหม่ไนท์ซาฟารี โปรดถามให้มั่นใจว่าคุณได้ขึ้นนั่งรถรอบที่คุณ "แนนซี่" เป็น MC เพราะของเธอดีมากๆ น่ารักอ่อนหวานและสนุกสนาน ซึ่งจะเพิ่มระดับความสุขของคุณเป็นอย่างมาก…

(ขอยืมชื่อเรื่องจากบทเพลงที่ ไทแทน ขับร้องก่อนออกจากโรงแรมไปตามทาง…)

(ขอขอบคุณภาพถ่ายฝีมือลูกลิง: IMG_4996, IMG_5200 และ IMG_5203)

Happy New Year and Good Bye…

auotero — Mon, 18 Feb 2008 15:01:03 +0000

"สวัสดีปีใหม่จ่ะหนู หนูชื่ออะไรจ๊ะ?"

ผมห่างหายไปจากวงการนาน 1 ปี เนื่องจากเอาเวลาไปทำอย่างอื่น ซึ่งมีทั้งขมขื่นและชื่นมื่น

เวลาแค่หนึ่งปี ทำให้ผมรู้สึกและรู้ตัวเลยว่าแก่ขึ้น แก่ขึ้นจนอยากจะขอ early เพราะมันมีทั้งช่วงเวลาแห่งความสุข ที่อาจเป็น "เพราะว่าเราบังเอิญอยู่ด้วยกัน" และช่วงเวลาที่เป็นทุกข์ใน "วันที่เธอไม่อยู่"…

ย้อนไปเมื่อตอนยังเด็ก ตอนที่ยังเป็นเด็กเล็กอยู่ ผมเกลียดการ "ลาจาก" ที่สุด ลาจากพ่อแม่ไปโรงเรียน ลาจากหมาที่บ้าน (ตาย) ลาจากแฟน (ด้วยดี) ลาจากเพื่อนๆพี่ๆ ลาจากพ่อ…

ปัจจุบันผมไม่ได้เกลียดการลาจากแล้ว การลาจากไม่ใช่เรื่องที่เศร้าและแย่เหมือนสมัยก่อนอีกแล้ว เพราะผมรู้ว่าการลาจากกลับเป็นสิ่งที่สวยงามด้วยซ้ำ บางครั้งจากกันไปเพื่อพบเจอสิ่งที่ดีกว่า… แต่สิ่งที่ยังแย่อยู่เหมือนเดิมสำหรับผมไม่เคยเปลี่ยน คือ การ "กล่าวคำลา" ถึงผมจะเลิกเกลียดการลาจากแล้วก็จริง แต่ผมยังไม่เลิกเกลียดที่จะต้องกล่าวคำลา… เพราะมันเป็นเรื่องยากจริงๆ มันยากเพราะหัวใจเรามันผูกกัน…

สุดท้ายก่อนจาก ผมขอฝาก 5 ความประทับใจกับ "5 บึ๋ย" ของปีที่ผ่านมา

5 ประทับใจ 5 บึ๋ย

1) จร. 1) คอมพ์พัง hard disk เจ๊ง

2) Match กับ EU 2) รถ (ถูก) ชน

3) ขึ้นไปร้องเพลงแดน บีมต่อหน้าสาธารณะชน 3) การเมือง

4) ได้พบนาเดีย 4) จับฉลากปีใหม่ได้รางวัลใหญ่เป็นดีวีดี "เพื่อนกูรักมึงหว่ะ"

5) ลูกลิง 5) นาเดีย (… if you know what I mean…)

ลุย

auotero — Wed, 07 Feb 2007 15:35:37 +0000

หลังจากที่ตกงาน และ มัวแต่บ้าๆบอๆ อยู่เกือบ 30 ปี บัดนี้ รูปแบบการใช้ชีวิตของผม ต้องเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล…

ผม เริ่มทำงานรับเงินเดือนเหมือนคนอื่นแล้ว แต่งานของผม ไม่ใช่อาชีพ "รับจ้าง" หากแต่เป็น "รับใช้"…

ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้สัก 10 ปี ตอนนั้น ผมไม่รู้เลยว่าชีวิตจะดำเนินไปในทางไหน มีแต่ความหวัง ความฝัน อุปสรรค และ ปัญหา ซึ่งผมเคยมีคนที่อยู่ในสถานภาพคล้ายคลึงกัน ร่วมหัวอกเดียวกัน ให้ได้พูดคุย แลกเปลี่ยนเรื่องราว แชร์ความรู้สึก ปรับทุกข์ และ คอยให้กำลังใจซึ่งกันและกัน แต่ปัจจุบัน คนเหล่านั้นหลายคน ไม่ได้อยู่กับผมอีกแล้ว…

ทุกครั้งที่นึกถึง… มันจะมีความรู้สึกที่ผมไม่รู้จะใช้คำไหนมาอธิบาย เกิดขึ้นข้างในตัวผมทุกครั้ง…

ผมนึกว่า หากตอนนี้ เขา ยังอยู่ ชีวิตของเขาจะเป็นอย่างไร? เหมือนหรือคล้ายกับของผมไหม? ไอ้ความหวัง ความฝัน อุปสรรค และ ปัญหาต่างๆที่เราเคยคุยกันในตอนนั้น มาถึงตอนนี้มันจะเป็นจริงหรือไม่? ป่านนี้ เราคงได้พูดคุย แลกเปลี่ยนเรื่องราว แชร์ความรู้สึก ปรับทุกข์ และ คอยให้กำลังใจซึ่งกันและกัน…

ผมยังคงนึกถึงเขาและเรื่องเหล่านั้น อยู่ตลอดเวลา… ไม่เปลี่ยนแปลง

มีหลายคนมักจะบอกกับผมว่า คนเหล่านั้นโชคดีแล้ว ที่ไม่ต้องอยู่ต่อสู้ใช้กรรม แบบพวกเราท่าน แต่บางครั้ง ผมก็นึกสงสัยอยากจะรู้ และเสียดายอยู่เหมือนกัน ว่าหากเขาเหล่านั้นยังอยู่ถึงตอนนี้ ชีวิตจะมีรสชาติอย่างไรบ้าง? ชีวิตจะมีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไปบ้างแค่ไหน?

แต่มันเป็นเรื่องที่เหนือจากความสามารถ และการรับรู้ของผมจริงๆ มันผ่านเลยไปแล้ว ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้

สำหรับ คนเหล่านั้น ที่ไม่ได้อยู่กับผมแล้วในวันนี้ ผมบอกว่าส่วนหนึ่งของเขายังอยู่กับ ผม ตลอดไป…

ส่วนผม และ พวกเราท่าน ทุกคนที่ยังคงอยู่ และยังต้องอยู่ ก็จะต้องลุยต่อไป…

จากวันนี้ อนาคตในอีก 10 ปีข้างหน้าจะเป็นอย่างไร? ชีวิตจะดำเนินไปในทางไหน? ผมยังคงไม่รู้… แต่ผมยังคงมี ความหวัง และ ความฝัน อยู่เสมอ

ผมจะขอลองใช้ชีวิต ในส่วนที่ เขา ไม่อาจได้ลอง เผื่อถ้าหาก "วันหน้า" มีจริง ผมอาจจะได้มีเรื่องไปเล่าให้เขาฟัง อย่างที่เราเคยทำใน "หนหลัง"…

และสุดท้ายสำหรับวันนี้ สำหรับทุกคนที่ยังอยู่กับผมที่นี่ ผมบอกว่า ผมยังอยู่ตรงนี้ เหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง

ลูกพ่อท้อไม่ได้… ไม่มีเปลี่ยนแปลง

(picture of "Mo’ Better Blues" (1990 Film) [SOUNDTRACK] from http://www.amazon.com)

ชวนชิม

auotero — Sun, 04 Feb 2007 15:33:29 +0000

นี่คือ ไส้กรอก อร่อยที่สุดที่มีอยู่ในท้องตลาดขณะนี้…

ยี่ห้อ "BELUCKY" หนังกรอบ นุ่มดี

ไม่ว่าท่านจะนำไป ต้ม ปิ้ง ทอด หรือ ย่างด้วยไฟอ่อนๆ ก็หอมอร่อย

ไม่เคยสร้างความผิดหวังแก่ผู้ที่ได้ลิ้มลอง

ก่อนซื้อขอให้สังเกตดูให้ดี ว่าต้องเป็นแบบ "frankfurther" เท่านั้น

แต่อาจจะซื้อลำบาก เนื่องจากว่าหาได้ยากมาก

โปรดลองดูที่ Gourmet Market (Siam Paragon), Villa Market สาขา ซอยอารีย์, Tops สาขาต่างๆ โดยเฉพาะ Central Town รัตนาธิเบศร์

… และ ห้าง "THX" ธนบุรี

… ขอให้มีความสุขกับการรับประทาน

Like Mo said…, "If u notice this notice- you will notice that this notice [is not worth noticing]"

ภาพดังแสดง

My Resignation Letter

auotero — Sun, 04 Feb 2007 15:30:09 +0000

Drafted on a tissue paper…

ทุกๆท่าน,

หลังจากที่ ผม ได้รับช่วงทำหน้าที่ "ประธาน Jobless Society" มาตั้งแต่ปี 2005 จนถึงปัจจุบัน ผม ได้พยายามทำหน้าที่อย่างครบถ้วนสมบูรณ์ตามที่สมควรทุกประการ หากว่าถ้าได้มีความบกพร่องผิดพลั้งไปอย่างไร ต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้

แต่ตอนนี้ ถึงเวลาสมควรที่ผมต้องไปแล้ว ถึงแม้ว่าผมอยากจะรั้งอยู่แค่ไหน แต่ก็มิอาจไม่ไปไม่ได้แล้ว ดังนั้น ผม จึงขอ ลาออก จากตำแหน่งความรับผิดชอบ ประธาน Jobless Society โดยให้มีผลตั้งแต่ บัดนี้… เป็นต้นไป

ต่อแต่นี้ กิจการทั้งปวงของ Jobless Society จะดำเนินไปอย่างไร ผมล้วนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งสิ้น… และขอให้ทุกคนอย่าได้เกี่ยวข้อง… เป็นดีที่สุด

จึงเรียนมาเพื่อทราบ

ขอขอบคุณ

Signin’ Off…

@uotero

Keep cool my babies…

(ขอบคุณภาพจาก http://www.pantip.com)

โปรดเอื้อเฟื้อต่อ เด็ก คนชรา

auotero — Sun, 07 Jan 2007 10:55:21 +0000

วันนี้น่าแปลกอยู่เล็กน้อยที่มีฝนพรำลงมาเป็นเม็ดเล็กๆตลอดเกือบทั้งวัน บวกกับอากาศที่มีลมเย็นสบาย พัดโชยเบาๆ บรรยากาศปลอดโปร่งดี…

ตอนบ่าย ผมจึงออกไปเดินเล่นที่ สวนจตุจักร…

ฟัง ฝรั่งคนหนึ่ง บ่นกับเพื่อนว่า "Must take a week to finish all this" ได้ยินแล้วอดหัวร่อออกมาไม่ได้…

ทีแรกตั้งใจว่าจะไปหาซื้อรองเท้าแตะยี่ห้อ "ตราสามแฉก" ที่หมายตามานาน แต่เสียดายหาร้านไม่เจอ จนแล้วจนรอดแทบไม่ได้อะไรติดมือกลับบ้าน ปลอบใจตัวเองว่า หาไม่เจอก็ดีเหมือนกัน เพราะจะได้ไม่ต้องเสียสตางค์ คนเราบางทีซื้อของหลายอย่างเกินความจำเป็น หากประหยัดได้บ้าง จะไม่ทำให้ ท่าน สบายใจขึ้นหรือ?

แต่แล้วก็บังเอิญเจอ แจกันไม้ชิ้นหนึ่ง ดั่งเหมือนถูกแรงดึงดูด เป็นบุพเพสันนิวาศ ดูแล้วรู้สึกสวยงามเป็นงานศิลปะ ถึงแม้ว่า "ใครคนนึง" จะห้าม แต่ผมไม่ฟัง แถมยังให้ เธอ ช่วยต่อราคาให้จนสมปราถนาหน้าบาน… แวะซื้อ ปลาดุกทอดกรอบผัดพริก หนึ่งถุง ที่ องค์กรต้มตุ๋นเกษตรกร ราคา 50 บาท "ใครคนนั้น" บ่นออกว่า "แพงฉิบหอย" ผม ต้องหัวเราะออกมาดังๆ

ขากลับแยกย้าย คุณชายอย่างผม(ถุย!) ตัดสินใจไม่เรียก แท๊กซี่ กลับบ้านเหมือนทุกที… วันนี้ ผม เลือกนั่ง น้องรถเมล์ เหตุผลเพียงเพราะผมรู้สึกว่ามันสบายและประหยัด(ไม่ได้กระแดะ)

ระหว่างที่ห้อยโหนรอ รถประจำทาง ออกจากท่าเนิ่นนาน ผมมองเห็น รอยยิ้มของ เด็กสาว ที่ช่วย แม่ หิ้วของพะรุงพะรัง คาดว่าพึ่งไปจ่ายตลาดมาแล้วกำลังจะกลับบ้าน เห็น คุณลุงคนขับ แอบพักนัตถุ์ยา ยังแอบคิดว่ารสชาติของมันจะเป็นเช่นไร? หอมหวานขนาดไหน? เห็นคนหนุ่มบึ่งรถซ้อนท้ายมอเตอร์ไซต์ ใส่ชุดแข่งฟุตบอลกันไปเต็มยศ แม้แต่ถุงเท้าที่รูดยาวขึ้นมาจนถึงหัวเข่าก็ไม่ขาด ใบหน้ายิ่งมาล้วนยิ่งเบิกบาน เห็น ทหาร และ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย เอ่ยคำขออนุญาตตรวจกระเป๋าของคนที่กำลังผ่านมาผ่านไป ทั้งผู้ตรวจ และ ผู้ถูกตรวจ ต่างยิ้มแย้มแจ่มใส่ มีไมตรีต่อกันอย่างสุภาพ ถ้อยทีถ้อยอาศัยกันอย่างยิ่ง…

ผมมองเห็นความสุข ของการใช้ชีวิตของมนุษย์ ความสุขของการมีชีวิตอยู่ แต่ผมก็รู้ว่าจริงๆแล้วยังมีความทุกข์อยู่บนโลกนี้ ปะปนกันสลับสับเปลี่ยนมาเมื่อถึงวันและเวลาของมัน

และผมยังรู้จากที่ผมร่ำเรียนวิชามา ว่ามนุษย์เราเป็นสัตว์สังคม จะอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขสันติสุข ต้องมี ความเชื่อ จารีตประเพณี และ กฏหมาย ที่ทุกคนยึดถือปฏิบัติในแนวทางเดียวกัน เพื่อความเป็นระเบียบเรียบร้อย เอื้อต่อการ "พัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์"!!!

แต่ผมนั้นกลับโง่บัดซบ เหมือนตัวโง่งมตัวหนึ่งจริงๆ ผมไม่รู้เลยจริงๆ และ ถึงจะคิดทบทวนเท่าไหร่ ก็คิดไม่ออกจริงๆ ว่าความวุ่นวายที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ทุกวันนี้ อีกความไม่สงบ กับความไม่ปรกติ ที่กำลังเกิดขึ้นกับ ชาติของเรา สังคมมนุษย์เรา โลกของเรา มันเกิดขึ้นเพื่ออะไร? อุดมการณ์หรือ? ความเชื่ออย่างไรหรือ? สิ่งที่ถูกต้อง? หรือสิ่งที่จำเป็น? คนเหล่านั้นเขากำลังยึดมั่นถือมั่นอยู่กับอะไร!? สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่เขาต้องการจริงๆ!? เป็นสิ่งที่เขาคิดว่าดีแล้วจริง!?…

ผมว่า ที่ ชาคริต แย้มนาม พูดไว้เมื่อไม่นานมานี้ เมื่อลองฟังดูอีกสักหลายที กลับพูดได้ไม่ผิดนัก อีกทั้งยังพูดได้ งามแย้ม มาก เขาพูดว่า พวกเราทุกคนเมื่อตื่นนอนขึ้น ควรจะส่องกระจกดู แล้วถามตัวเองว่า "มึงทำเหี้ยอะไรกันอยู่?"…

ไม่น่าเชื่อว่าคนเราจะสามารถคิดไปได้ว่า สงครามจะช่วยก่อให้เกิดความสันติสุข ต้องทำร้ายผู้อื่นเพื่อที่เราจะได้สิ่งที่ต้องการ ฆ่าพวกมันเพียงเพราะว่ามันไม่ใช่พวกเรา เพียงเพราะมันไม่ใช่พวกเราจึงสมควรตาย เขาคิดเช่นนี้หรือ!?…

จะอย่างไรก็ตาม ความดีจะชนะความเลวเสมอ… ขอเพียง พลังฝ่ายดี… อย่ากลัว!

ไม่ต้องถึงขนาดที่ว่า รีบเฮโลออกไปปราบโจรผู้ร้ายกันหรอกครับ แค่สมัยนี้จะหา ผู้ชาย ที่เสียสละลุกให้ เด็ก หรือ คนแก่ นั่งบนรถสาธารณะยังหาได้ยาก หากใครทำอยู่แล้ว ผมขอชื่นชมจากใจจริง… ขอเพียงแค่เริ่มจากตัวเองว่า ไม่ทำเลว ไม่ทำชั่ว… ขอเพียงแค่มีความเกรงกลัวต่อบาป…

พวกเราทุกคนล้วนอยากมีความสุข หากไม่สามารถหยิบยื่นให้แก่กัน อย่างน้อยเพียงอย่าเบียดเบียนแย่งชิงซึ่งกันและกันได้ ก็ประเสริฐมากแล้ว…

โปรดเอื้อเฟื้อแก่เด็ก สตรี และ คนชรา อีกทั้ง หมู หมา กา ไก่…