Category Archives: เพื่อจุดยืน

Drafted on a tissue paper…   ทุกๆท่าน,   หลังจากที่ ผม ได้รับช่วงทำหน้าที่ "ประธาน Jobless Society" มาตั้งแต่ปี 2005 จนถึงปัจจุบัน ผม ได้พยายามทำหน้าที่อย่างครบถ้วนสมบูรณ์ตามที่สมควรทุกประการ หากว่าถ้าได้มีความบกพร่องผิดพลั้งไปอย่างไร ต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้   แต่ตอนนี้ ถึงเวลาสมควรที่ผมต้องไปแล้ว ถึงแม้ว่าผมอยากจะรั้งอยู่แค่ไหน แต่ก็มิอาจไม่ไปไม่ได้แล้ว ดังนั้น ผม จึงขอ ลาออก จากตำแหน่งความรับผิดชอบ ประธาน Jobless Society โดยให้มีผลตั้งแต่ บัดนี้… เป็นต้นไป   ต่อแต่นี้ … Continue reading →

ผม ชื่นชอบเวลาที่ไปตลาด ไปซื้อกับข้าว แล้วได้ทักทายเสวนากับบรรดา พ่อค้า แม่ค้า ที่ซื้อหากันเป็นขาประจำ… ถึง ผม จะไม่ใช่คนที่มีสีสันน่าจดจำ แต่จากรอยยิ้มและมิตรภาพท่าทางที่พวกเขามีให้ ผมรู้ว่า พวกเขาล้วนจำผมได้…   หลังจากที่ซื้อ เต้าหู้ทอด ได้เรียบร้อยแล้ว ผม กลับต้องมายืนซื่อบื้อตัวแข็งทื่อดั่งว่าตัวเองได้เปลี่ยนแปลงเป็น "ตัวโง่งม" ตัวหนึ่ง เมื่อผมเหลือบไปเห็น "ข้าวต้มมัด" ที่ดูน่ารับทานเป็นอย่างมาก…   พลันตกลงไปในหลุมที่ลึกดำ หวนสู่ห้วงอดีตอันลึกล้ำ…   เมื่อสมัยที่ยังเล็ก ตอนที่ยังเป็นเด็กเล็กอยู่… ข้าพเจ้า เติบโตขึ้นมาในยุคปลายปี 70 ย่างเข้า 80… โตมาด้วยวัฒนธรรม ฮีโร่ญี่ปุ่น, ตัวตุ๊กตุ่นตุ๊กตา, และ บรรดา หนังจีนกำลังภายใน…   … Continue reading →

"I was kind of hoping for "love will prevail", but you know what?   Hate will do just fine."   (Tomcats script from http://www.script-o-rama.com, funny Tees from http://www.collegegear.com)  

บันทึกจากงาน ภูเขาทอง กทม. ’49 ของ อูเตโร่…   คำบรรยายสามช่องจบ… (กับภาพประกอบบน ผ้าเตี่ยวหลาเดียว ที่ได้รับจาก กระป๋อง)   1. และแล้ว งานภูเขาทองของผองเพื่อนก็เวียนมาถึง…   2. ถึงแม้ว่าต้องฟันฝ่าอุปสรรคที่ดักอยู่ตรงปากประตูทางเข้า แต่พวกเราก็ต้องเอาชนะให้ได้ เพื่อความสุขที่รออยู่ด้านใน…   3. ถึงปีนี้จะผิดหวังเพราะว่าต้องงด การแข่งขันตักปลาประจำปี และ ไม่ได้ทานไก่ย่างจิระพันธ์ แต่ด้วยพลังของคนหนุ่มสาวใหญ่ พวกเราจะมุ่งหน้าไปทำความฝันของเราให้เป็นจริง… พบกันใหม่ในโอกาสต่อไป…   ขอบคุณ น้องจ้ำม่ำ ที่ไม่ทำ SD card ผมพัง…  

I.   เมื่อคืน ผม ดูรายการ TV รายการหนึ่ง ขอยกเอาเพียงแค่ส่วนหนึ่งมา…   ปู่ ที่เดินทางไปทำงาน 7 ปี จึงมีโอกาสกลับมาบ้านเกิด พบเพียง เด็กผู้หญิงตัวน้อยๆ พอดูจนแน่ใจรู้ว่าเป็น หลานสาวแท้ๆของตน ชายแก่ จึงถาม…   "ย่า อยู่ไหม?" "ย่า ไปขี้" "แล้ว ปู่ หล่ะ?" "ปู่ ไม่มี" "พ่อ ไปไหน?" "พ่อ ติดคุก" "แม่ หล่ะ? "แม่ ไปหาผัวแล้ว"   ………….. … Continue reading →

ที่ วัดสามเสนนอก ตอนมัธยม มี มาสเตอร์ ท่านหนึ่งชอบตั้งฉายาให้กับนักเรียน โดยจะเรียกให้มันคล้องจองกับชื่อจริง เช่น… "มารูส – คนมุดดิน" หรือ "พิพัฒน์ – คนพลัดถิ่น"   …   แต่มีเพื่อนคนหนึ่ง ชื่อ "คุปต์" มาสเตอร์ กลับเรียกมันง่ายๆ… …สั้นๆ ว่า "คุปต์ – เดตา"   …   ผมไม่เคยรู้ว่ามันหมายถึงอะไร… จนกระทั่ง 19 กันยา…  

เคยนึกกับตัวเองและบอกกับผู้อื่นอยู่เสมอ ว่าการศึกษาของผม มันจบลงตั้งแต่ตอนอยู่ ป. 6 เมื่อผมตัดสินใจบอกลากับบรรดา "การบ้าน" ทุกชนิด ต้องขอบคุณ "ต้น พงษ์อนันต์" เพื่อนรักในสมัยนั้น ที่มันคอยให้กำลังใจ และถูกจับออกไปตีหน้าชั้นด้วยกันทุกวัน…   ถึงยังไงผมก็อยู่รอดมาจนถึงทุกวันนี้ได้ และทั้งๆที่ผ่านมาแล้วเกือบครึ่งชีวิต แต่ก็ยังไม่พ้นต้อง "เรียน" และต้อง "สอบ" หลายคนบอกว่า ไม่มีใครแก่เกินเรียน ซึ่งผมขอยกมือตอบดังๆว่า "จริง!"   เคยได้พูดคุยกับ ผู้ทรงคุณวุฒิท่านหนึ่ง ผู้ซึ่งเก่งกาจมีความสามารถ และอ่านมหากาพย์ สามก๊ก จบ 30 กว่ารอบตั้งแต่สมัยที่อยู่ ป. 3… ท่านบอกว่า จากประสบการณ์ของท่าน ที่ผ่านมา ถือว่า "ข้อสอบ ร.ด." หรือ ข้อสอบเลื่อนชั้นตอนสิ้นปีของ … Continue reading →

ย้อนไปเมื่อ 10 ปีก่อนตอนที่ผมต้องกลับไปเรียนที่บ้านเกิด ผมมีความตั้งใจแรงกล้า ที่จะเลือกเรียนวิชานี้ ถึงแม้ว่าอาจารย์หัวหน้าภาควิชา จะไม่อนุญาต เธออยากให้ผมเอากลับไปคิดดูให้ดีอีกครั้ง…   ผมไปหา อาจารย์ที่ปรึกษา ซึ่งแกบอกว่า โอเค หากนั่นเป็นสิ่งที่ผมต้องการ เพราะมันจะไม่เป็นการ "สูญเปล่า" อย่างเด็ดขาด… เขาบอกอีกว่า อยากให้ผมไปคุยกับอาจารย์ประจำวิชานั้น…   ผมตัดสินใจเคาะที่ประตูห้อง Gaba เชิญผมเข้าไปนั่ง เขาทำหน้าตาประหลาดเล็กน้อยที่เห็นผม เขาถามผมว่า เขาจะช่วยผมได้อย่างไร…   ผมเล่าเรื่องของผมให้แกฟัง เปิดใจบอกออกไปในวันนั้น และ ท่านก็เปิดโอกาสให้ผมอย่างที่หวัง… ผมกล่าวว่าขอบคุณมาก และเพียงอยากจะแน่ใจว่าผมจะไม่พาตัวเองไปเจอกับความยุ่งยาก เขาเองก็ไม่ได้ต้องการที่จะให้เป็นอย่างนั้น   ในที่สุด… อาจารย์ที่ปรึกษา และ หัวหน้าภาคฯ ก็เซ็นใบอนุญาตลงทะเบียนให้ … Continue reading →

วันนี้ผมตื่นขึ้นมาด้วยความอิ่มเอิบใจ ใส่เสื้อยืดคอกลมสีหมองตรา "ห่านคู่" ที่ใส่มาแล้วหลายวัน สวมกางเกงขาสั้นลาย หนุมาน ที่มีรูโบ๋ด้านข้างเพราะถูกหมาที่บ้านกัดจนทะลุ…   ผมออกจากบ้านด้วยความตั้งใจว่าจะไปซื้อ หนังสือพิมพ์กีฬา ที่อ่านอยู่ประจำมาให้มันสบายใจ แวะซื้อกล้วยปิ้งโดยบอกแม่ค้าว่าขอแบบแข็งๆ และซื้อเส้นหมี่แห้งใส่แต่ลูกชิ้นกุ้งอย่างเดียวห่อละ 35 บาทกลับมาทานตอนเที่ยง   ขณะที่ผมกำลังยืนรอจ่ายเงินค่าหนังสือพิมพ์ จู่ๆก็มีชายคนหนึ่งสะกิดแขนผมจากทางด้านขวา…   "พี่ๆ แมนยูฯ เป็นไง?"   ผมตกใจหันไปด้วยความงง เห็นชายคนหนึ่งใส่เสื้อมอมแมมเหมือนเป็นช่าง ยืนรอคำตอบอยู่ตรงนั้น ตั้งสติตอบเขาไปว่า "ชนะ 3-0"…   "ชนะ!? ชนะเหรอ!? แล้วนั่นหน่ะ เชลซี หล่ะ เชลซี หล่ะเป็นไง?" เขาถามต่อ   ผมสูดหายใจ … Continue reading →

หลังจากที่รอคอยมากว่าครึ่งศตวรรษ ในที่สุดผมก็ได้ เหรียญทอง มาชื่นชม เป็นครั้งแรกในชีวิต…   วันเวลาที่ผ่านมาบนเส้นทางสายกีฬาของผม ไม่ว่าจะ ลู่ ลาน บนสนามหญ้า หรือในโรงยิม ก่อนที่จะมีวันนี้ ผมทำได้ดีที่สุดก็เพียงแค่ "ที่สอง"…   ไม่ว่าจะเป็นช่วงเวลาที่เคย "เกือบ" จะติดทีมชาติเยาวชนปิงปองในสมัยชั้นประถม สมัยที่ยังทานไข่นกกระทาต้มเดินดื่มนม "โฟร์-มด" กล่องเล็ก ไม่ว่าจะช่วงตอนที่เล่นบาสฯบอลฯกีฬาสี บาสฯโรงเรียน หรือ ทีมติดทีมคณะฯสมัยปริญญาตรี เคยทำได้ดีที่สุดอย่างมาก… เพียงแค่ที่สอง   มีความทรงจำเมื่อตอนมัธยม กับการ วิ่งผลัด 4×100 โดยมี ผม, ไอ้หม่ำ และ จ๋ออั๊ง วิ่งกำเหรียญทองมาตั้งแต่ผลัดแรก แต่เมื่อส่งไม้ต่อให้ผลัดสุดท้ายนาย "คนมุดดิน" … Continue reading →